Alexander "Raven" Rierich

30 lat
elektryk/włamywacz
niemiecko-rosyjskie
Vinnie Woolston
1
Cechy
Fizyczne
Cechy
Społeczne
Cechy
Umysłowe
SiłaOOO CharyzmaOO PercepcjaOO
ZręcznośćOOOO ManipulacjaOO InteligencjaOOO
WytrzymałośćOOO WyglądOO SprytOOOO
TalentyUmiejętnościWiedza
Autorytet- Broń PalnaO Finanse-
BójkaOOOO Etykieta- InformatykaO
CzujnośćO Krycie się- LingwistykaO
Ekspresja- Oswajanie- Medycyna-
EmpatiaO ProwadzenieO NaukaOO
PrzebiegłośćO RzemiosłoOOO Okultyzm-
UnikiOOO Sztuka Przetrwania- Polityka-
WysportowanieOO Walka WręczO PrawoO
Zastraszanie- Występy Publiczne- Śledztwo-
Znajomość PółświatkaO ZabezpieczeniaOOO Wykształcenie-

Biografia


Życie jednego człowieka zaczyna się tam, gdzie losy dwójki innych splatają się w zupełnym przypadku. Lecz to go jeszcze nie definiuje. Na początku jest zwykłym, czerwonym nieszczęśnikiem ze zmarszczoną skórą. Pierwszy dech nie zdradza zawiłości jaka pęta jego niewinne, drobne ciałko w uścisku predestynacji. Za drugim dopiero tchem, za pierwszym płaczem i łzami spod zamkniętych jeszcze powiek, uderza maleńkiego człowieczka rzeczywistość zimna jak wczesne, jesienne mrozy. I tak do końca swoich dni, cztery pory życia - promienie rzewnej radości i łzawa rosa o poranku, kałuże upadłego końca i śnieżne zaspy odrętwiałego przerażenia.

Rierich to nazwisko przybrane, wymysł dwóch albo trzech pokoleń wstecz, z historią, która opowiada o ofiarach dwóch wojen światowych. Anton Rierich był Żydem wschodniego pochodzenia, któremu udało się przetrwać i ostatecznie osiąść w Niemczech. Dorobił się w dużej mierze na lichwie i wrodzonym sprycie. Są tacy ludzie, którzy wiedzą gdzie, kiedy i z kim się ustawiać żeby osiągnąć zamierzony cel. Dzięki smykałce do interesów i podejmowaniu dobrych decyzji, zyskał wszystko to czego potrzebowali jego synowie do rozwinięcia skrzydeł w niemieckim świecie podziemnym - kontakty i pieniądze. Po tym jak na świat a przede wszystkim Europę, spadła zimnowojenna kurtyna, mafia Berlina Wschodniego zaczęła rozwijać się prężniej niż dotychczas. Nieszczęście ludzi było motorem napędowym do nielegalnych zysków z handlu żywym towarem, bronią oraz towarami za schodnią granicą trudno dostępnymi.

Rodząc się w Berlinie, mieście, które może zrobić z ciebie chodzące zero lub tańczący z małpami milion, Alexander uplasował się gdzieś pośrodku. Mówią, że miał bardzo dużo szczęścia. Był synem gangstera i rosyjskiej dziwki, której ostatnim dobrym uczynkiem można nazwać ubłaganie Tomasa o opiekę nad bękartem. Było parę warunków. Między nimi odsunięcie chłopca od matki, której koniec końców nigdy nie poznał, zachowanie nazwiska ojca, ale opieka przeznaczona w ręce kogoś innego, tak aby nie narażać się rodzinie żony. Wychowany obok, przypominał swojego ojca znacznie bardziej niż jego pozostałe dzieci. Charakterem, wyglądem, tym czymś wewnątrz, co nie pozwala przejść człowiekowi obojętnie, patrząc w jego rozumiejące aż nadto oczy.

Dzieciak, jak na dorastającą spierdolinę przystało, musiał radzić sobie sam. W odróżnieniu od historyjek, które powinny opowiadać o jego młodocianym życiu przestępczym i gangu małolatów, któremu powinien przewodniczyć, Alex dbał po prostu o to, aby się nie wychylać. Wychowywali go na kogoś, kto nie powinien wychodzić z cienia. Zresztą, co wcale nie dziwne, rówieśnicy nie obdarzali chłopca jakąś szczególną sympatią. Był magnesem na kłopoty i jednocześnie, obrońcą słabszych. Najlepszego kumpla poznał w podstawówce ratując jego chudą dupę przed grupą kilku innych szczyli. Często wychodziła z niego prawdziwa natura i gniew towarzyszący dziecku, które nie było niczemu winne. Wpadał w kłopoty, wychodził z nich, lubił się bić, co kończyło się z różnym skutkiem.

Życie na progu dorosłości wychowało buntownika z wyboru, któremu spieszno do piachu. Coraz bardziej podobnego do swojego swojego ojca, furiata. Robił wiele okropnych rzeczy dla zabawy i spróbowania, bo wydawało mu się, że do tego został właśnie stworzony. Trzeba było go jakoś utemperować. Pokazać wartość. Tomas widział w synu potencjał, który wykorzystywał do własnych interesów. Dał mu zawód, popchnął w kierunku elektryki. Widział, że jest sprytny, zaradny, że ma smykałkę do kombinowania, włamań. Wielokrotnie udowadniał swój talent. Z biegiem lat ojciec powierzał mu coraz ambitniejsze zadania.

Kiedy w 2010 poznał, wydawać się mogło, dziewczynę swoich marzeń, nie wiedział jakiego przyspieszenia dostanie jego życie. Przez nią, a może dzięki niej, związał się z Wyspami Brytyjskimi. Jak można się było domyślić, dezercja i próba wkroczenia w kolorową bańkę normalności nie spodobała się Tomasowi. W 2012 roku przeprowadzili się do Anglii, tam miała urodzić się ich córka. Czy był dobrym ojcem? Wątpliwe. Pluł sobie w brodę, że nie poświęcał im wystarczająco czasu, zajmując się pracą i zdobywaniem pieniędzy na różne sposoby, aby zapewnić im odpowiednie warunki życia. W 2014 roku matka jego dziecka zmarła. Został sam, nie do końca rozumiejąc sytuację w jakiej się znalazł. Alexander wrócił do bicia się po podziemnych ringach. Potrzebował pieniędzy na leczenie córki, więc wygrywał lub dawał się poniewierać. Dzięki przeszłości i powiązaniom ojca, do którego duma i gniew nie pozwalają mu się odezwać, Rierich postanowił przestać się oszukiwać. Wrócił do tego, na czym zna się najlepiej.

Ciekawostki

  • Jego ojcem jest jeden z szefów mafii berlińskiej.
  • Mówią na niego Raven lub Woronin, od nazwiska matki.
  • Ma 5-letnią córeczkę o imieniu Amelia. Urodziła się z wrodzoną wadą serca. Musi przyjmować leki, które pozwolą jej rozwijać się jak normalne dzieci i w przyszłości, być może zapomnieć o chorobie.
  • Mówi biegle po niemiecku. Jeśli chodzi o angielski, radzi sobie całkiem nieźle, praktycznie bez twardego, niemieckiego akcentu. Rozumie po części rosyjski.
  • Razem ze swoim jedynym przyjacielem, Markusem, prowadzi od kilku lat zakład elektryczno-ślusarski.
  • Za dnia szalony elektryk, pod "osłoną nocy" zaś, oświecony włamywacz.
  • W poszukiwaniu adrenaliny i dodatkowego dochodu, często stawał i staje na ringu.
  • Jest fanem piłki nożnej. Jego ulubiony zespół to Arsenal Londyn. Nie lubi Barcelony. Uważa, że Lewandowski powinien wygrać rywalizację o Złotą Piłkę.
  • Ma kilka, zarówno widocznych jak i niewidocznych, tatuaży.